Zmarł Prof. dr hab. inż. Stanisław Podsiadłowski

Prof. dr hab. inż. Stanisław Podsiadłowski urodził się 9 października 1949 roku w Lesznie. Ukończył studia na kierunku mechanizacja rolnictwa w Akademii Rolniczej w Poznaniu i rozpoczął pracę zawodową w Stacji Hodowli Roślin Nagradowice. W październiku 1976 roku podjął pracę w Instytucie Mechanizacji Rolnictwa Akademii Rolniczej w Poznaniu (obecnie Katedra Inżynierii Biosystemów Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu), i zdobywając kolejne stopnie i tytuł naukowy pracował tu do przejścia na emeryturę w 2020 r.

Głównym obszarem działalności badawczo-naukowej Profesora była problematyka erozji eolicznej gleb lekkich. Z tego zakresu w roku 1984 obronił na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej w Poznaniu pracę doktorską pt.: Erozja wietrzna gleby lekkiej w koleinach ciągnika rolniczego, przygotowaną pod kierunkiem prof. Stanisława Rząsy. 

W latach 1986-1990 kierował tematem pt.: Opracowanie metod uprawy gleb lekkich, przeciwdziałających erozji wietrznej w warunkach Niziny Wielkopolsko-Kujawskiej, realizowanym w ramach programu resortowego pt.: Erozja gleb i metody jej zapobiegania. W roku 1989 podjął współpracę naukową z Katedrą Erozji Gleb Uniwersytetu Moskiewskiego, ukierunkowaną głównie na problematykę prognozowania procesów erozyjnych. W tymże roku podjął również współpracę naukową w ramach II Funduszu Marii Skłodowskiej-Curie z Uniwersytetami Kansas i USDA, ukierunkowaną na zagadnienia erozji pulweryzacyjnej. Efektem tej współpracy był dorobek naukowy i rozprawa pt.: Rola uprawy mechanicznej w stymulacji procesu erozji eolicznej gleb lekkich, i uzyskanie stopnia doktora habilitowanego w czerwcu 1996 r. na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej w Poznaniu.

Drugim obszarem działalności naukowej Profesora, będącym także wynikiem współpracy z USDA, była tzw. zintegrowana uprawa gleby, pozwalająca na ochronę powierzchni pól przed deflacją i zmniejszenie ogólnych nakładów energii na uprawę.

W 1995 roku Profesor rozpoczął realizację problematyki obejmującej wykorzystanie energii wietrznej w rekultywacji jezior. W latach 1998-2001 prowadził Grant KBN pt.: Zastosowanie aeratora z napędem rotorowym do napowietrzania jezior. Wynikiem tej działalności badawczo-naukowej było opracowanie technologii rekultywacji jezior opartej o proces aeracji pulweryzacyjnej z wykorzystaniem energii wiatru i jej wdrożenie na kilkudziesięciu jeziorach.

Obszerny dorobek naukowy oraz patenty i wdrożenia były podstawą nadania w 2005 r tytułu profesora nauk rolniczych. 

Profesor Stanisław Podsiadłowski opublikował 136 prac naukowych, w tym 95 oryginalnych prac twórczych. Był promotorem trzech prac doktorskich oraz recenzentem prac doktorskich, habilitacyjnych i wniosków awansowych.

            Gmina Lubasz współpracowała z profesorem Podsiadłowskim od 2012 r. Z jego udziałem został wykonany projekt pn. „Rekultywacja Jeziora Dużego w Lubaszu” dofinansowany ze środków unijnych. W ramach powyższej operacji na Jeziorze Dużym w Lubaszu został zamontowany aerator pulweryzacyjny z napędem wietrznym, wyposażony w system dozowania koagulantów. Jego zadaniem było natlenianie wód jeziora, a przez to systematyczne rozszerzenie się strefy wysokiego natlenienia, tzw. strefy życia. 

Wieloletni proces rekultywacji naszego Jeziora Lubaskiego jest nadal kontynuowany przez pracowników Katedry Inżynierii Biosystemów Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. Prowadzone prace przyczyniły się do stopniowej poprawy stanu wody jeziora, umożliwiając postępującą normalizację ekosystemu i jego rekreacyjne wykorzystanie. Podczas przebiegu rekultywacji prowadzone były badania naukowe związane z monitoringiem stanu jakości wód.

Rodzinie Zmarłego i Przyjaciołom składamy wyrazy głębokiego współczucia.